گفتند: سخن نگو، نیندیش، بمان!
تعداد زبان­بریده­ها را بشمار

پرونده­ی عاشقان آزادی را
تک­تک بگشا ستاره­ها را بشمار

تعلیق، هزار ترم! تهدید! اخراج!
صفحه پس صفحه ناروا را بشمار

تک واحد آزادی را بیست شدیم
بر جرگه­ی عشق نام ما را بشمار

وآنک که تن سیاه شب می­سوزد
معکوس، پسین شماره­ها را بشمار

سارا لقایی

پس از شانزده آذر

زنجیره ی خشونت علیه زنان به قدمت هزاران

 سال و به درازای همه ی مرزهای جهان

وقتی سربازان آمریکایی پس از تجاوز به عبیر دختر 15 ساله ی عراقی جسد او را سوزاندند، در روستای کوچک نکا در ایران قلب خاله عاطفه آتش گرفت. عاطفه هم 15 سال داشت و پس از تجاوز به وی، او را به دار آویختند.

وقتی جنگ سالاران امنیه را در افغانستان سنگسار کردند، در زندان جلفا دلش لرزید حاجیه، از وحشت سنگهایی که بر سرش فرود خواهد آمد. خیریه در زندان دیگری در ایران فریاد زد: «مرا سنگسار نکنید، به دارم بیاویزید.» وقتی سوهان دختر 18 ساله را در پاریس به آتش کشیدند، مرجان 16 ساله هم در ایران خود را به آتش کشید تا مجبور نباشد با مردی هم سن پدربزرگش ازدواج کند. کمی بعد سومارای پاکستانی با 80% سوختگی جان سپرد؛ تا آخرین لحظه هم نگفت که این شوهرش بود که او را به آتش کشید. وقتی کلثوم 7 ساله در سومالی ختنه شد، فریادش با آخرین فریاد دلخراش مریم 9 ساله در شب زفاف در هم آمیخت. آخر میدانید عروسک مریم را گرفتند و عروسش کردند! سیندیسو 23 ساله ایدز دارد. سیندیسو بارها مورد تجاوز مردان قرار گرفته است. وقتی سه ساله بود پدربزرگش به او تجاوز کرد. همان موقع بود که فادیمه در سوئد توسط پدر و برادرش به قتل رسید. وقتی ناتالی در ویترینی در آمستردام به انتظار مشتری نشسته بود، کشتی بردگان جنسی در هامبورگ لنگر انداخت. وقتی یک میلیون زن عراقی در طی سالهای تحریم اقتصادی آمریکا و متحدانش جان خود را از دست دادند، بیش از 4 میلیون زن عمدتاً آفریقایی بر اثر جنگ جان خود را از دست داده بودند و خواهرانشان هزار هزار در بوسنی مورد تجاوز نظامیان قرار میگرفتند.

پوشش اجباری،مقدمه ی آپارتاید جنسی

کشف حجاب اجباری در سال(۱۳۱۴)توسط رضاخان حلقه اي از زنجيره ی اصلاحاتي بود که وی پس از سرکوب جنبش هاي سياسي و اجتماعي و قلع و قمع احزاب سياسي و انجمنهاي مدافع حقوق زنان انجام داد.

واقعه ی تلخ تاريخي ديگر اين است که تنها چند دهه پس از اين کشف حجاب اجباری، زندگي خصوصي زنان ايراني بار ديگر مورد تأثیر تصميمات سياسي حکومت جديد قرار گرفت. اين بار نه براي کشف حجاب اجباري بلکه براي حفظ اجباري آن! در زمانی که زن ايراني حجاب را در هر قالبي (روسري، چادر و...) نمايان ميکرد ويا آزادانه ميتوانست تصميم بگيرد که حجابي بر سر نداشته باشد، حکمي صادر شد و همه ي اين آزادي ها را نقش بر آب کرد و زن ايراني که به نوعي خودباوري اجتماعي دست يافته بود و آزادانه نوع پوشش خود را بر مي گزيد (البته پس از گذشت واقعه ی کشف حجاب) با يک حکم حکومتي محکوم به عقبگرد تاريخي شد .

آيت لله خميني در اسفند 1357 گفت که حجاب بايد اختياري باشد و این دستور در روزنامه ي کيهان همان سال چاپ شده است. ولي در 8 تير 1359 فرمان انقلاب اداري از سوي امام خميني صادر شد و به دنبال آن پاکسازي در سازمانهاي دولتي آغاز شد و طي صدور بخشنامه هايي در اين زمينه از زنان خواسته شد که طي مهلتي 10 روزه با رعايت ضوابط و شعائر اسلامي بر سر کار خود حاضر شوند. در نيمه ی دوم فروردين 1358 نيز طرحهايي همچون ممنوعيت قضاوت براي زنان، پاکسازي در مطبوعات، طرح جديد گزينش دانشجو، زنانه و مردانه کردن دريا و ممنوعيت تظاهرات و اجتماعت در دانشگاه تهران و ... مطرح شد.

پس از انقلاب اسلامي در اثر فضاي اول انقلاب بسياري از زنان نسبت به اين مسئله (حجاب اسلامي) تمکين کردند، ولي پس از مدتي اکثرا ًچادرها کنار گذاشته شد، مقنعه به روسري و روسري نيز به شالهاي کوتاه تبديل شد. "نويسنده در جريان تحقيقي در باب حجاب طي نظرسنجي که از تعدادي دانشجويان دانشگاه آزاد واحد قائمشهر انجام داده است، هيچ يک از اعضاي این جامعه ی آماري گزينه ي چادر را براي پوشش مناسب انتخاب نکرده و بيش از 80% آنان گزينه ی پوشش مناسب بر اساس سليقه ي شخصي را انتخاب کرده اند."

پيدايش «روز جهانی زن»

و بزرگداشت ۸ مارس

«من بر اين باورم كه ما از نظر جسمی و فكری متفاوت هستيم. ولی تفاوت به معنای پست‌تر بودن نيست؛ و اگر چه ما بر اساس طبعيت روانی خود انديشه و رفتار و احساس متفاوتی داريم، ما اين تفاوت را به عنوان يك امتياز می‌نگريم، و كيفيت‌هايی را در خود می‌يابيم كه مردان فاقد آن هستند و به غنای جامعه می‌افزايد. با چنين ديدگاهی، ما خواستار برابری سياسی كامل زنان هستيم.»

كلارا زتكين، بنيانگزار روز جهانی زنروز جهانی زن به همهی زنان مبارك باد! و نيز به همهی دمكراسیخواهان، كه با آگاهی بر اين كه دمكراسی تنها با مشاركت زنان امكانپذير است، زنان را در مبارزاتشان و در بزرگداشت اين روز همراهی میکنند.

تلاش و مبارزهی زنان برای احقاق حقوق انسانی و مدنی خود با ورود وسيع آنان به مناسبات اجتماعی و عرصهی كار و توليد برای بهبود زندگی و شرايط بهتر كار آغاز گشت و با مبارزات برای بهدست آوردن حق رأی و حقوق مدنی خود ادامه يافت، و اكنون نيز با مبارزات پيگير برای حقوق و فرصت‌های برابر با مردان، و برای صلح و زندگی بهتر ادامه دارد. در اين پيكار، زنان از مرفه‌ترين قشرهای اجتماعی در كشورهای پيشرفتهی سرمايه‌داری تا فقيرترين آنان در عقب‌مانده‌ترين كشورهای افريقايی مشاركت دارند. امروزه در اكثر جوامع و كشورهای دنيا، مسائل زنان و خواست‌ها و مطالبات حقوقی و سياسی و مدنی آن ها، تنها مسئلهی خاص زنان نيست، بلكه بخش بزرگی از جامعه، ‌بهويژه قشرهای آگاه و متجدد در اين مبارزات مشاركت می‌كنند. 8 مارس، روز جهانی زن، روز گراميداشت اين مبارزات و كوشش‌های تاريخی زنان و تجديد پيمان برای تداوم آن تا پايان هر نوع تبعيض و نابرابری ميان زنان و مردان در جوامع بشری است. اين روز بهويژه از آن رو برای زنان ايرانی اهميت دارد كه يادآور تلاش‌های آنان برای درنورديدن موانع و مرزهای سنت در هر شكل آن و همآوايی و همراهی با زنان جهان در اعتراض به تبعيض و خشونت و ستم و نابرابری عليه نيمی از جامعه‌ی بشری است. اهميت روز زن در تأكيد بر جهانی بودن و جهانشمول بودن مطالبات زنان است. حقوق زنان، جهانی و عموم‌بشری است.

به زودی میتوانید مقالات شماره ی

 اول نشریه را در این وبلاگ

بخوانید.

نشریه شورا از همه ی افراد آزاد اندیش دعوت به همکاری می کند. 

 هیئت تحریریه